X
تبلیغات
کاتب

پی سی هاستینگ

حرفه ای ترین قالب های وبلاگ

ابزار وبلاگ نویسی

مرجع راهنمای وبلاگ نویسان

سفارش طراحی اختصاصی قالب وبلاگ

تم دیزاینر

ازدرد سخن گفتن واز درد شنیدن /با مردم بی درد ،ندانی که چه دردی است

سه شنبه 14 آذر1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

وجدان یا کلاه؟

چندساعت

 می خواهی  پشت آن میز بنشینی ؟

وجدانت را قاضی کرده ای ،

                                      یا کلاهت را ؟

    حتما می خواهی بگویی

                                  وجدان تنها محکمه ایی است که نیاز به قاضی ندارد  .    

 

   راستی دادگاه علنی است یا غیرعلنی ؟

ندیدم کسی به احترام قاضی بایستد

                                                 چرا ؟

مگر وجدانت آزاد اندیش نیست ؟

آیا به قاعده بازی ایمان داری ،

پس کو تماشگران دادگاه ؟

خوب است از پشت میزبر خیزی

واز پنجره پشت سرت بیرون را بنگری

تاببینیی برایت دست نمی زند

                    وهورا هم نمی کشند!

بلند شو

کمی به بیرون نگاه کن

تو کلاهت را با وجدانت اشتباه گرفته ایی،

 گوری که بر آن گریه می کنی

                    مرده ای ندارد

باید انتخاب کنی

                 یا وجدان ، یا کلاه را .

دیگر فرصت نداری

 یهودا وحواریون خیانت کرده اند

عیسی را به مسلخ می برند

صلیب را بر بالای تپه برافراشته اند

خاخام های شب پرست هستند

آری،

از پشت میز چوب گردویی ات برخیز

 محکوم تو به تپه نزدیک می شود

         صلیب از دور دست کورسو می زند!!




جمعه 3 آذر1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

سیاه سرفه!

 باران با حرفی درگوشی و خودمانی

 به موهای سرم دست می داد

بایک رودربایستی

 وقهقهه ایی ازخنده

سیاه سرفه هایی تحویلم می داد

فاصله ازتوحرصم می داد

 می خواستم باتوعکسی یادگاری بگیرم

روی پیراهن قشنگت یاس های خوشبو بپاشم

از تالارآپادانا تا ایوان مدائن 

خاک مرگ پاشیده اند

 باید پیدا شوم از گم شدنم

حالا باید درآینه نگاه کنم

 



جمعه 3 آذر1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

قصه

درکویرتارچشم های شب

برسنگفرش های سپیدکریدور

های وهوی کاروان دیگری

جز خروش اسب یاغی سکوت

ره به سلولی نمی برد

این قصه ای ست از دیارحبس ما

گوئیا کسی زمحبس بخواب رفته ،قصه می گوید

درفرودسهمگین صدای پای قراولان

سنگ سردخاموشی

برگ های شیشه گون هرسرودرا شکست

آیه های جاری اذان صبح

درصلابت شگرف سکوت سلول ها

                                    انفجاریافت



شنبه 27 آبان1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

" می روم "

بی محابا مثل دریا می گذارم می روم

                                                 عاقبت سر را به صحرا می گذارم ، می روم

هیچکس از من نشانی را نخواهد یافت

                                                ردپایم نیست پیدا می گذارم می روم

نیستم مجنون نمی جویم زحالت هیچگاه

                                               بی خبر از عشق تو می گذارم می روم

شیشه صببر مرا لبریز کردی بس نبود

                                              عاقبت بی هیچ پروا می گذارم می روم

مطلع شعرمرا باورنخواهی کرد ،نه ؟

                                             مقطع شعرم همینجا می گذارم می روم



شنبه 27 آبان1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

" وداع "

من به شب

             به تو ،به شب

             به جام وغصه

             فکر می کنم

آشنایی من وتو

                     آشنا

به شب پدید گشت

ودرکرانه های شب وساحل

                         به اوج خود رسید

عزیزمن

جدا زهم شدن

چه کهنه قصه ایست

ولی حقیقت دارد

دمی که خواستی جدا شوی زمن

به شب "وداع " کن

                      عزیز من !!



شنبه 20 آبان1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

(دردهای متبرک )

پس از تو

چگونه بمانم ،آه؟

هرشب

         مرور می کنم

                        دردهای فردا را

وبا خویش خواهم برد

این دردهای متبرک را

که توشه سال ها

                  تنهایی است



شنبه 20 آبان1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

(....چاووشان جادو!؟)

کنون ای همنوردان

                  به شاخ کینه ها پیچیده

                 پیچک وار!

ستیزاییم با هم

                  چون زبان هم نمی دانیم

چه نادان همسرایانیم !

روان ها ،شیشه هایی از شرنگ رنج

                                     آکنده

سخن ها ،سبزه هایی خاکسود از سردی پاییز

ودل هامان،

تهی چون گهواره های کودک امید

چو چاووشان جادو،...

روی برشب!

پشت بر خورشید!!



جمعه 28 مهر1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

سهم من از زندگی !

زندگی ما ازپیش تقسیم شده است!

    ما جهان پنجمی هستیم

سهم ما را سنت وخرافه ها تعیین می کنند

 کار،ازدواج وفرزندی

باید برای زنده ماندن به اب وآتش بزنم

 وشباهنگام اگر رمقی مانده باشد

به اغوش زنی بنام همسرپناه ببرم

مجبورم خو بگیرم به زندگی تکراری

دریک منزل استیجاری

باید ونگ ونگ بچه ها را تحمل کنم

بعداز یک روز سخت وطاقت فرسا

آری این است سهم من از زندگی

تکرار روزمره گی

ودیدن تکرارها در میان جماعت

شهرمن پر از تکرار است

ودردمن از این است که همه تکرار را می فهمند

                                 اما روی بز اخفش راسفید کرده اند!!

من خسته ام !

روحم وجسم!

          به چه زبانی بگویم بریده ام!

دوست دارم بمیرم!!

چون بی سروپا وآس وپاس شده ام!

اما نمیدانم کی باید بمیرم

درحالیکه روش های مردن را خوب می دانم!!




دوشنبه 17 مهر1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

موعود!

من

به یک زن

به یک یاوردرزندگیم

امیدوارم

که بسان

ابر

برباور خشکیده من

خواهدبارید

به یک موعود

که گلوی بغض گرفته ام را

دردامان مهربانیش

خواهم شکست

وبه فردا......

که دستان مهربانش

گرمی را

به دستانم

هدیه خواهدکرد



دوشنبه 17 مهر1391
م : ن : فرهاد خادمی آلكوهي

....هیاکل !1؟

اوراق سپید

اوراق مخدوش دفترچه خاطرات

درقفس آهنی

               با هیاکلی پیر وفرتوت

ونوری

تابیده ازروزنه سلول

مانده درزیر حجم فلزات زنگ زده

تکرار،تکرار

پتویی مندرس.......

وتختی کهنه ........

برای پیکری زخم خورده

                      ازخنجردوست

دود

بوی تندخاکسترها

درمیان آوازخشک سرفه

وآرزوی یک نسیم

درهوای غبارآلودسینه ام